Umów się na wizytę
Konsultacja jest darmowa jeśli zdecydujesz się na zabieg
+48 602 291 290
rejestracja@dziegielewska.eu
Pacjent zgłasza się na konsultację, ponieważ jego oczy wydają się coraz mniejsze, a spojrzenie wygląda na ciężkie lub zmęczone. Często zakłada, że przyczyną jest nadmiar skóry powiek i że rozwiązaniem będzie blefaroplastyka. Podczas badania może się jednak okazać, że problem nie znajduje się w samej powiece. Tkanki są obciążane przez bardzo nisko osadzone albo opadające łuki brwiowe.
To ważne rozróżnienie. Plastyka powiek usuwa lub odpowiednio przemieszcza tkanki powieki, ale nie unosi całego czoła. Jeżeli główną przyczyną ciężkiego wyglądu oczu jest położenie brwi, wykonanie samej blefaroplastyki może nie przynieść oczekiwanego rezultatu.
W Dzięgielewska Instytut Oka zawsze oceniamy pacjenta indywidualnie. W wielu takich przypadkach nie przeprowadzamy operacji powiek, lecz kierujemy pacjenta do poleconego chirurga zajmującego się liftingiem czoła. U innych pacjentów odpowiednim rozwiązaniem może być wykonywany w naszym Instytucie lifting skroniowy, plastyka powiek górnych albo połączenie obu procedur.
Położenie łuków brwiowych jest indywidualną cechą twarzy. Nie każda nisko znajdująca się brew jest wynikiem starzenia. U części osób taka anatomia występuje od młodości – odległość pomiędzy brwią a okiem jest niewielka, dlatego górna powieka pozostaje słabo widoczna nawet przy napiętej skórze i prawidłowo działających mięśniach.
U innych pacjentów łuki brwiowe obniżają się z czasem. Wraz ze zmianami zachodzącymi w tkankach czoła i skroni brew może przemieszczać się w dół, zwiększając ciężar nad górną powieką.
Nisko osadzone lub opadające brwi mogą:
Położenie i kształt brwi powinny być oceniane przed każdą operacją górnych powiek. W badaniu należy uwzględnić również ilość skóry powieki, położenie jej brzegu, rozmieszczenie tkanki tłuszczowej i ewentualne asymetrie.
Pacjent widzi fałd nad okiem i często opisuje go jako nadmiar skóry powieki. Anatomicznie część tej tkanki może jednak pochodzić z wyżej położonego obszaru – z łuku brwiowego, czoła albo skroni.
Jeżeli delikatne uniesienie brwi odsłania znaczną część górnej powieki, może to wskazywać, że za jej ciężki wygląd przynajmniej częściowo odpowiada położenie brwi. Nie oznacza to jeszcze automatycznej kwalifikacji do liftingu. Jest to jeden z elementów pełnego badania, a nie samodzielny test diagnostyczny.
Przed zaplanowaniem operacji należy rozróżnić cztery różne problemy:
Mogą być naturalną cechą twarzy. Brew znajduje się blisko oka, mimo że nie doszło do jej wyraźnego opadnięcia wraz z wiekiem.
Tkanki łuku brwiowego obniżyły się w stosunku do wcześniejszego położenia. Problem może obejmować zewnętrzną część brwi albo cały kompleks czołowo-brwiowy.
Luźna skóra znajduje się rzeczywiście w obrębie powieki. W takim przypadku odpowiednim zabiegiem może być plastyka powiek górnych.
Opada nie tylko skóra, lecz sam brzeg górnej powieki, który może zasłaniać większą część oka. Ptoza wymaga odrębnej diagnostyki i innego rodzaju operacji niż klasyczna blefaroplastyka.
Problemy te mogą występować pojedynczo albo jednocześnie. Dlatego dwóch pacjentów z podobnie wyglądającymi „ciężkimi powiekami” może otrzymać zupełnie inne zalecenia.
Plastyka powiek górnych polega na usunięciu odpowiednio zaplanowanego nadmiaru skóry, a w określonych przypadkach także na korekcji innych tkanek powieki. Zabieg nie służy jednak do unoszenia całego łuku brwiowego ani czoła.
Jeżeli główną przyczyną ciężkiego wyglądu oka są bardzo nisko położone brwi, wykonanie samej blefaroplastyki może być niewystarczające. Po operacji powieka może stać się lepiej widoczna, ale brwi nadal będą znajdować się blisko oka.
Istnieje również grupa pacjentów, którzy przez wiele lat nieświadomie napinają mięsień czołowy, aby unieść brwi i odsłonić oczy. Podczas konsultacji mogą wyglądać tak, jakby położenie brwi było prawidłowe. Dopiero po rozluźnieniu czoła widać, jak nisko rzeczywiście znajdują się łuki brwiowe.
Po usunięciu ciężaru skóry powiek potrzeba kompensacyjnego unoszenia czoła może się zmniejszyć. Wówczas ujawnia się naturalne, niższe położenie brwi, którego pacjent wcześniej nie zauważał. Z tego powodu kwalifikacja nie może opierać się wyłącznie na ilości skóry widocznej nad rzęsami.
Badania i przeglądy dotyczące blefaroplastyki wskazują, że przed zabiegiem należy ocenić położenie oraz kontur brwi, nadmiar skóry, pozycję brzegu powieki i asymetrię twarzy.
Nie. Są to zabiegi przeprowadzane na innych poziomach anatomicznych.
Plastyka powiek może zmniejszyć nadmiar skóry powieki, ale nie przeniesie na właściwą wysokość całego kompleksu brwiowo-czołowego. Lifting brwi lub czoła może natomiast unieść tkanki znajdujące się nad oczami, ale nie zawsze usunie rzeczywisty nadmiar skóry samej powieki.
Dlatego u części pacjentów potrzebny jest jeden zabieg, a u innych połączenie procedur. Nie powinno się jednak automatycznie łączyć operacji tylko po to, aby uzyskać większą zmianę. Każda dodatkowa procedura musi mieć konkretne wskazanie wynikające z anatomii pacjenta.
W Dzięgielewska Instytut Oka nie kwalifikujemy do operacji na podstawie samego życzenia wykonania blefaroplastyki. Najpierw ustalamy, który element rzeczywiście odpowiada za ciężki wygląd oka.
Jeżeli nisko znajduje się cały łuk brwiowy, a obniżenie obejmuje również centralną lub przyśrodkową część brwi, lifting skroniowy może nie zapewnić odpowiedniej korekcji.
W takim przypadku pacjent może wymagać pełniejszego liftingu czoła. Zabieg ten obejmuje szerszy obszar niż lifting skroniowy i może pozwolić na zmianę położenia całego kompleksu czołowo-brwiowego.
Liftingu czoła nie wykonujemy w naszym Instytucie. Jeżeli podczas konsultacji stwierdzimy, że to właśnie ta operacja będzie właściwszym rozwiązaniem, najczęściej nie przeprowadzamy zabiegu powiek. Kierujemy pacjenta do poleconego chirurga specjalizującego się w chirurgii twarzy i liftingu czoła.
Takie postępowanie nie jest odmową pomocy. Jest wynikiem prawidłowej kwalifikacji. Operowanie samych powiek w sytuacji, w której główna przyczyna problemu znajduje się wyżej, mogłoby nie przynieść rezultatu oczekiwanego przez pacjenta.
Lifting skroniowy działa przede wszystkim na boczną część łuku brwiowego i tkanki okolicy skroni. Możemy go rozważyć, gdy największy problem dotyczy zewnętrznej części brwi, która obniża się i tworzy ciężar nad boczną częścią powieki.
Zabieg może poprawić położenie bocznego odcinka brwi, odsłonić zewnętrzną część oka i zmniejszyć fałdowanie tkanek w okolicy skroniowej.
Nie będzie jednak właściwym rozwiązaniem dla każdej osoby z nisko położonymi brwiami. Jeżeli problem obejmuje całe czoło, sam lifting skroniowy może być niewystarczający. Nie zastępuje również plastyki powiek, gdy w ich obrębie występuje rzeczywisty nadmiar skóry.
W zależności od anatomii pacjenta lifting skroniowy może być wykonany samodzielnie albo połączony z plastyką powiek górnych. Połączenie obu zabiegów rozważamy między innymi wtedy, gdy nisko położonej zewnętrznej części brwi towarzyszy niezależny nadmiar skóry powiek.
Sama blefaroplastyka górna może być odpowiednia, gdy brwi – nawet jeśli naturalnie nie są bardzo wysoko położone – pozostają stabilne, a główną przyczyną problemu jest rzeczywisty nadmiar skóry powiek.
Nie dążymy do tego, aby każdemu pacjentowi maksymalnie odsłonić górną powiekę. Wygląd brwi i powiek powinien pozostać zgodny z naturalną budową twarzy, płcią, wiekiem i indywidualnymi proporcjami.
Celem konsultacji jest ustalenie, czy operacja powiek:
Nisko osadzone łuki brwiowe nie są bezpośrednim wskazaniem ani automatycznym przeciwwskazaniem do plastyki powiek dolnych. Dolną powiekę oceniamy niezależnie.
Jeżeli pacjent ma przepukliny tłuszczowe, wyraźny nadmiar skóry, zaburzone przejście pomiędzy powieką a policzkiem albo inne wskazania do blefaroplastyki dolnej, może zostać zakwalifikowany do zabiegu. Niskie położenie brwi nie zniknie jednak po operacji dolnych powiek.
Jeżeli pacjent oczekuje przede wszystkim „otwarcia oczu”, odsłonięcia górnych powiek albo zmniejszenia ciężaru nad okiem, plastyka dolnych powiek nie zrealizuje tego celu. Może poprawić wygląd obszaru pod oczami, ale nie zmieni położenia czoła i brwi.
Dlatego przed operacją trzeba precyzyjnie ustalić, co pacjent nazywa „zmęczonym spojrzeniem” i który obszar twarzy rzeczywiście wymaga korekcji.
Nie każdy pacjent, który widzi ciężkie lub zmęczone oczy, ma wskazania do blefaroplastyki.
Operacji powiek możemy nie zaproponować, gdy:
Prawidłowa kwalifikacja obejmuje również umiejętność odstąpienia od operacji. Celem konsultacji nie jest znalezienie dowolnego zabiegu dla każdego pacjenta, lecz wskazanie rozwiązania, które ma uzasadnienie anatomiczne i medyczne.
Podczas konsultacji analizujemy całą górną część twarzy – od czoła i linii włosów po brwi, powieki i okolice policzków.
Oceniamy między innymi:
Bardzo ważna jest ocena brwi przy rozluźnionej mimice. Pacjent, który stale unosi czoło, może nie zdawać sobie sprawy z tego, że w spoczynku jego łuki brwiowe znajdują się znacznie niżej.
Nie wystarczy więc spojrzeć na jedno zdjęcie albo zmierzyć ilość skóry widoczną nad rzęsami. Plan operacji powstaje na podstawie pełnego badania.
Nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem. Są jednak bardzo ważnym elementem kwalifikacji.
Pacjent może mieć naturalnie nisko osadzone brwi i jednocześnie rzeczywisty nadmiar skóry powiek. Może także mieć opadającą zewnętrzną część brwi, która kwalifikuje się do liftingu skroniowego. U innej osoby obniżenie może dotyczyć całego czoła i wymagać konsultacji u chirurga wykonującego pełniejszy lifting.
Nie ma jednej operacji właściwej dla wszystkich pacjentów z brwiami „nachodzącymi na oczy”.
Nie. Plastyka powiek może usunąć nadmiar skóry znajdujący się w obrębie powieki, ale nie służy do unoszenia całego łuku brwiowego ani czoła.
Tak, jeżeli pacjent ma jednocześnie wskazania do obu procedur. Połączenie zabiegów nie jest jednak rozwiązaniem automatycznym. Zakres operacji ustalamy indywidualnie.
Nie. Lifting skroniowy wpływa głównie na boczną część brwi i okolicę skroniową. Jeżeli problem obejmuje całe czoło, może być potrzebny inny rodzaj liftingu.
Nie. Nisko osadzone brwi mogą być naturalną cechą twarzy i nie wymagają leczenia, jeżeli nie powodują dolegliwości i nie przeszkadzają pacjentowi. Samo położenie brwi nie jest wskazaniem do operacji.
Tak. Jeżeli uznamy, że operacja powiek nie odpowiada na rzeczywiste źródło problemu albo nie przyniesie oczekiwanego efektu, możemy odstąpić od zabiegu. W razie potrzeby zaproponujemy lifting skroniowy, połączenie procedur lub konsultację u poleconego chirurga wykonującego lifting czoła.
Nisko osadzone lub opadające łuki brwiowe mogą tworzyć wrażenie nadmiaru skóry powiek, mimo że główne źródło problemu znajduje się w obrębie czoła i brwi.
Wykonanie plastyki powiek bez uwzględnienia tego elementu może nie przynieść rezultatu, którego oczekuje pacjent. Z tego powodu przed podjęciem decyzji analizujemy całą okolicę oka, a nie tylko fragment skóry widoczny nad rzęsami.
W zależności od indywidualnych predyspozycji możemy:
Nie dobieramy pacjenta do zabiegu. Dobieramy zakres postępowania do anatomii, funkcji powiek i realnych oczekiwań konkretnej osoby.
Rozważasz operację powiek, ale masz wrażenie, że brwi nachodzą na oczy? Podczas konsultacji w Dzięgielewska Instytut Oka ocenimy położenie brwi, powiek i całej okolicy czołowo-oczodołowej. Jeżeli operacja wykonywana w naszym Instytucie nie będzie właściwym rozwiązaniem, przedstawimy możliwe dalsze postępowanie lub skierujemy Cię do odpowiedniego specjalisty.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej konsultacji ani badania lekarskiego.